نمایشنامه «قصه ظهر جمعه» در فرهنگسرای گلستان نقد شد

به گزارش رسانه خبری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران؛ با حضور سید محمد مساوات نویسنده «قصه ظهر جمعه»، بهزاد صدیقی نمایشنامه نویس و پژوهشگر تئا‌تر، مسعود توکلی منتقد تئا‌تر، زری کریمی کارگردان نمایشنامه خوانی و اجرای گروه مثلث پنجمین نشست صدای صحنه یکشنبه ۳۰ آبان در فرهنگسرای گلستان برگزار شد. 

در ابتدای این نشست گروه مثلت به اجرای نمایشنامه خوانی پرداختند. 

سپس صدیقی با اشاره به شیوه نمایشنامه نویسی مسوات، عنوان کرد: در این اثر نویسنده قصد دارد ذهن مخاطب را هرچه بیشتر با وقایع و حوادث درام درگیر کند. از این رو نویسنده به قصد فرو رفتن مخاطب در روایت و دربافتن آن محتاج توجه و کنکاش بسیار است. پرداختن به این همه جزئیات و کاراکتر‌ها که تعدادشان هم کم نیست می‌تواند تمرکز مخاطب را برای پیگیری قصه و خط روایی تا حدودی بگیرد و یا حتی در جاهایی سلب کند. به هین دلیل قصه اساسا قصه طولی نیست و در عرض باز می‌شود و حرکت می‌کند. 

وی ادامه داد: داستان نمایش «قصه ظهر جمعه» دارای فضا و حال و هوایی قدیمی (دهه ۷۰) است و قصه خانواده‌ای پرجمعیت را در خانه‌ای کهنه و با وسایلی کهنه، را روایت می‌کند. اتفاقات نمایش در روز عقدکنان یکی از دختران این خانه می‌گذرد که در این میان و با رفتن و آمدن دیگر اعضای خانواده مسائلی گفته می‌شود که روشن می‌شود، دختر به این ازدواج راضی نیست. 

در ادامه این نشست مسعود توکلی، تصریح کرد: شاید بتوان «قصه ظهر جمعه» را نمایش جزئیات دانست، چیزهای کوچک در این خانه قدیمی از تلویزیون و یخچال گرفته تا چراغ نفتی، فرش، تابلو‌ها، شکل لباس‌های شخصیت‌ها و همچنین نوع روابط و برخورد اعضای این خانواده با یکدیگر همگی تصویر خانواده‌ای پرجمعیتی در حدود ۲۰ سال پیش را می‌سازد که درگیر مشکلات به ظاهر ساده‌ای هستند که آن‌ها را با چالش‌هایی اساسی مواجه کرده است. 

وی در ادامه افزود: من خودم کاملا آن دوره را به یاد دارم. آدم‌های این کار، کاملا برای من آشنا هستند. چون با این آدم در دنیا واقعی زندگی کردم، شخصیت‌های «قصه ظهر جمعه»‌‌ همان آدم‌ها هستند و فضای کلی آن سال‌ها شبیه فضای این نمایش همین است. نگاه در این کار نگاه خاصی بود که در کمتر کاری به چشم می‌خورد. 

سید محمد مساوات همچنین در این نشست، بیان کرد: من خیلی دوست ندارم در مورد گذشته فکر کنم. احساسم این است که این اولین کارم است. ولی دوست دارم هر کاری که می‌کنم با قبلی‌ها تفاوت داشته باشد. «قصه ظهر جمعه»، به شدت فضای شبه ناتورالیستی داشت و در دهه ۷۰ اتفاق می‌افتاد. این کار هم به نظرم کار سخت و ترسناکی بود. همه هم می‌گفتند: نکن! ولی خدا را شکر واکنش‌های مردمی و منتقدان نسبت به کار خیلی خوب بود. 

مساوات همچنین «قصه ظهر جمعه» را اثری متفاوت در میان کار‌هایش عنوان و درباره دلایل آن گفت: در «قصه ظهر جمعه» برای اولین‌بار بود که کاملا براساس هدف‌گذاری پیش رفتم، با هدف نوشتم، با هدف تمرین کردیم، با هدف عوامل را جمع کردیم چون از ابتدا به شکل مبنایی با اثر برخورد کردم و می‌دانستم برای کی و به چه شکلی می‌خواهم این نمایش را اجرا کنم. 

خوشبختانه اتفاقات هم براساس‌‌ همان هدف‌گذاری پیش رفت و از این اتفاق مسرور و خوشحالم، البته نه اینکه صددرصد به هدف رسیده باشم اما به بخش زیادی از آن رسیدم.