رييس انجمن علمي مددكاران اجتماعي با بيان اين كه دو تا سه نسل طول مي‌كشد تا بينش و آگاهي جامعه در مورد كودكان بي‌سرپرست تغيير كند گفت: در حال حاضر دولت والدين كودكان بي‌سرپرست محسوب مي‌شود.
دكتر مصطفي اقليما، رييس انجمن علمي مددكاران اجتماعي ايران، در گفت‌و‌گو با خبرنگار شهر با اشاره به نوع نگرش جامعه نسبت به كودكان بهزيستي گفت: جامعه ما به راحتي پذيراي كودكان بي‌سرپرست نيست، چنانچه خانواده‌اي آنان را به فرزند خواندگي بپذيرد، به سبب فقر فرهنگي كه در جامعه وجود دارد اين كودكان به عنوان عضو اصلي خانواده از سوي افراد فاميل پذيرفته نمي‌شوند.
وي افزود: در برخي موارد ديده شده والدين جديد، كودك بي‌سرپرست را به بهزيستي ارجاع مي‌دهند و قادر به نگهداري او نيستند چرا كه با بروز كوچكترين مساله در خانواده، آن را به فرزند خوانده نسبت مي‌دهند. اين در صورتي است كه در كشورهاي ديگر اين موضوع پذيرفته شده و خانواده و جامعه مشكل جدي با عضو جديد ندارند.
دكتر اقليما، با اشاره به نقش سازمان بهزيستي در نگهداري از اين كودكان افزود: سازمان بهزيستي نيز به دليل نداشتن پشتوانه مالي و انساني قادر نيست از اين كودكان به شكل مناسبي نگهداري كند تا اين كودكان را براي ورود به جامعه آماده سازد، در نتيجه اغلب اين كودكان در آينده سر‌خورده شده و در زندگي مشترك با مشكلات بسياري مواجه مي‌شوند كه قادر به حل آن نيستند.
وي با اشاره به آمار بسيار طلاق در بين افرادي كه در بهزيستي رشده داشته‌اند افزود: ازدواج بيش از 90 درصد اين افراد منجر به طلاق شده است و اين موضوع ريشه در قوانين فرهنگي و اجتماعي دارد، چرا كه خانواده‌هاي ايراني حاضر نيستند دختر يا پسري كه در پرورشگاه بزرگ شده به همسري فرزند خود بپذيرند و چنانچه اين ازدواج صورت گيرد با تحقيرهاي صورت گرفته از سوي خانواده همسر منجر به شكست مي‌شود.
وي در ادامه افزود: شرايط اجتماعي و خانواده هنوز آماده پذيرش فردي كه در بهزيستي رشد يافته نيستند، در صورتي كه اگر همين كودكان توسط والدين جديد به خارج از كشور مهاجرت كنند از چنين مشكلاتي رنج نمي‌برند.
وي مسووليت نگهداري هر 40 تا 50 كودك بي‌سرپرست را يك «مادر‌يار» عنوان كرد و افزود: يك مادر‌يار چگونه مي‌تواند پاسخگوي اين تعداد كودك باشد و نيازهاي روحي و جسمي آنها را برطرف كند.
از سويي سازمان بهزيستي نيز قادر نيست با استخدام بيشتر نيروي انساني به نياز اين كودكان پاسخ دهد.
