ژانر وحشت از آن گونه‌هايي است که در سينماي ايران سال‌ها با کم توجهي روبرو بوده، اما در يک دهه گذشته با کشف ظرفيت هاي آن، شاهد رويکردي به مراتب پرنگ تر از گذشته نسبت به آن بوده ايم.
به گزارش خبرنگار شهر،هر چند که براي به فعليت رسيدن ظرفيتهايي که اين ژانر مي تواند داشته باشد، هنوز بايد راهي طولاني پيموده شود، اما با اين حال تا همين حد که برخي کوشيده اند با غلبه بر موانع موجود به تجربه در اين ژانر بپردازند جاي خوشحالي دارد.
ساختن فيلم ايراني در ژانر وحشت راه رفتن روي يک لبه تيز است که در صورت لغزيدن مي تواند نتيجه کاملاً برعکس داشته، به جاي ترس مخاطب را به خنده وادارد و اين همان نکته ايست که برخي از آنها که بدون تسلط و آگاهي به قواعد ژانر و شرايط فرهنگي حاکم بر ايران سراغش رفته اند، بدان گرفتار شده اند. نکته کليدي آنجاست که براي ترساندن تماشاگر ايراني نمي توان به طور کامل مبتني بر همان الگوهايي که در آثار ترسناک خارجي شاهد هستيم عمل کرد و در واقع مسيرهاي پيموده شده توسط آنها را دوباره پيمود. براي ترساندن مخاطب ايراني بايد به سراغ فرهنگ و باورهاي مردم اين ديار رفت و مولفه هايي تاثيرگذار را از داخل همان بيرون کشيد و به کار گرفت.
اما سازندگان فيلم آل همانگونه که از نام فيلم هم پيداست با آگاهي کامل از اين نکته مهم به سراغ ساخت فيلمي در گونه وحشت رفته اند، به همين دليل هم سرانجام به نتايجي که بايد تا حد زيادي نايل آمده اند. اين فيلم ساخته کارگردان چندان پرتجربه اي نيست اما بهرام بهراميان جاي خالي تجربه را با استعداد و قريحه خود پر کرده است، او که پيش از اين با ساخت سريال درخور اعتناي ساعت شني فيلمسازي خوش قريحه نشان داده بود، با کارگرداني فيلمنامه اي که بهرام عظيمي انيميشن ساز نام آشنا نوشته بود، نشان داد که اعتمادي که تهيه کننده فيلم به او داشته است چندان بي دليل نبوده است.
داستان فيلم در ايروان مي گذرد و فيلمساز از اين فرصت بهره گرفته است تا از ظرفيت هايي که کار در اين منطقه و لوکيشن هاي آن برايش بوجود آورده بود نهايت استفاده را کرده و فيلمي برخوردار از جلوه هاي بصري چشم نواز را در معرض ديد مخاطب قرار دهد. حسن کار بهراميان در فيلم آن است که تنها به موقعيت هاي منفرد ترسناک بسنده نکرده و توانسته حس ترس را در فيلم دروني کرده و به سرتاسر آن جاري سازد و هر چه فيلم پيش مي رود اين حس ترس بيش از پيش اوج مي گيرد و آرام و قرار را از تماشاگر بگيرد.
آل با توجه به کارگرداني خوب فيلم و تسلطي که فيلمساز در تدارک ميزانسنهاي
دلهره آور و ترسناک داشته است در مجموع به يکي از بهترين فيلمهاي ژانر وحشت که در سالهاي اخير ديده ايم بدل شده است. بويژه آنکه علاوه بر رعايت قواعد ژانر با
مولفه هايي کاملا بومي شده روبه رو هستيم. در آل مسعود زماني پس از پروژه يوسف پيامبر براي اولين بار جلوي دوربين در يک فيلم سينمايي قرار گرفته و در مجموع کار قابل قبولي هم ارائه کرده است.
