از «اشك سرما» تا بي هويتي «آناهيتا»

ديگر مي‌شد روي فيلم هاي اين كارگردان سينما حساب باز كرد و گفت حميدنژاد همان كارگرداني است كه فيلم خوب «اشك سرما» را در فضاي متفاوت از مضمون هاي نخ نما شده آن روزهاي سينما ساخته است. اما زماني كه شنيده شد «آناهيتا» پايان مراحل فني را مي‌گذراند و به جشنواره خواهد رسيد، چندباري اين دلهره ايجاد شد كه نكند حميدنژاد به جاده خاكي بزند و فضاي فيلم هايش را تغيير داده باشد. و بالاخره «آناهيتا» در روزي كه جشنواره زياد هم به لحاظ نمايش فيلم ها پربار نبود ، اكران شد و اكثر منتقدان آمده بودند تا ببينند اين فيلم حميدنژاد از جنس «اشك سرما» هست يا خير؟ فيلم با يك تشويق و دادن جايزه به شخصيت اصلي فيلمنامه شروع مي شود. ميترا حجار اولين نمايي است كه بعد از سال ها دوري از وطن، چهره او را در اين فيلم مي بينيم. 5 دقيقه اول فيلم به پايان مي رسد؛ هنوز اتفاقي نيافتاده و داستان فيلم مشخص نيست. اما فيلم به نيمه نرسيده است كه يك قتل تصورات ذهني مارا نسبت به فيلم و تفاوت آن با فيلم قبلي كارگردان تغيير مي دهد. اين همان اتفاقي است كه در فيلم منتظرش بوديم اما مسئله اينجاست كه چطور يك كارگردان مي تواند فيلم خوبي مانند «اشك سرما» بسازد اما فيلم بعدي آن هيچ نشانه اي از يك فيلم معقول و قابل دفاع را ندارد. قابل دفاع از اين جهت كه «آناهيتا» واقعا نقطه قوت فيلم هاي اين كارگردان نيست. حتي بازيگران محبوبي هم كه دراين فيلم به ايفاي نقش پرداخته اند هم نتوانستند نظر تماشاگران را به خود جلب كنند. بازي يكدست و بدون افت و خيز ميترا حجار در مقابل حس نداشتن بازي شهاب حسيني از جمله بازي هاي نه چندان دلچسب اين دو بازيگر سينما در اين فيلم بود. حالا ديگر آن اعتبار كارگردان زير ذره بين منتقدان قرار خواهدگرفت. حالا اگر سال ديگر هم حميدنژاد در جشنواره فيلم فجر فيلم داشته باشد بيشتر از امسال دلهره خواهيم داشت كه نكند فيلم بعدي بدتر از آناهيتا باشد! كاش «اشك سرما» تنها فيلم حميدنژاد در كارنامه اش بود.