مسعود پر پروازش را از شهید بابایی گرفت

به گزارش رسانه خبری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، ویژه‌برنامه هفتگی «به تماشای سرو» این بار در منزل شهید مدافع حرم «مسعود عسگری» همزمان با سالروز تولد این شهید برگزار شد.

پدر شهید عسگری با اینکه زمان زیادی از شهادت پسرش نمی‌گذرد، بسیار آرام و صبور است. او از مهارت‌ها و تخصص‌های مسعود برای ما می‌گوید: «مسعود در همه رشته‌ها تخصص داشت و از ١۴ سالگی فنون و مهارت‌های رزمی و نظامی را فرا گرفت. ما خودمان او را به ندرت می‌دیدیم. 

دوره‌های رزمی، غواصی و خلبانی را به طور کامل گذرانده بود. مسعود در بخش بسیج فاتحین برای عملیات برون‌مرزی فعالیت می‌کرد و جزء نیروهای واکنش سریع بود. گواهی چتربازی، خلبانی هواپیمای تک‌نفره، سلاح کشی، صخره‌نوردی و زندگی در شرایط سخت را یاد گرفته بود.»

پدر از محسنات پسر می‌گوید، آهی از ته دل می‌کشد و می‌گوید: «یاد شهید هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود. مسعود شهید بابایی را خیلی دوست داشت و او را الگوی خودش قرار داده بود.»

پدر درباره نحوه شهادت مسعود می‌گوید: «عملیات موفق بچه‌های فاتحین برای آزادسازی شهر العیس ضربه سنگینی به تروریست‌ها وارد می‌کند، تا جایی که بر اساس مکالمات شنود شده، آنها دیگر روحیه و انگیزه‌ای برای مقاومت نداشتند. بعد از سقوط شهر نیروها برای تثبیت و پاکسازی وارد شهر می‌شوند. آقا مسعود و چند نفر از نیروهای فاتحین جلوتر از بقیه در حال پیشروی بوده‌اند که در کمین دشمن گرفتار می‌شوند. بعد از درگیری تن به تن با تکفیری‌ها یکی از آنها با سلاح نیمه سنگین به سمت بچه‌های ما شلیک می‌کند و همین تیراندازی موجب شهادت مسعود و چهار نفر دیگر از نیروهای فاتحین می‌شود.»

پدر شهید در مورد شنیدن خبر شهادت مسعود می‌گوید: «فرمانده بسیج محله به ما اطلاع داد. من فکرش را می‌کردم که این اتفاق بیفتد، چون جنگ میدان ریسک است. من متوجه بودم و آمادگی داشتم و خیلی برایم ناگهانی نبود. وقتی شنیدم، همان جا گفتم انشالله خیر است و از خداوند صبر خواستم. من بیشتر به این فکر می‌کردم که نبودن مسعود برای مادر و برادرش محمد مهدی سخت نباشد.»

پدر شهید که خود از رزمنده‌ها و جانبازان دفاع مقدس بوده است، در مورد حس و حالش از شهادت پسرش می‌گوید: «آقا مسعود از ما پیشی گرفت. یک شب این حالت به هم دست داد و گفتم کاش من هم با مسعود می‌رفتم. اما تا انسان عمل نکند، حرف زدن بی‌فایده است. لسانی خیلی ارزش ندارد. شهدا اهل حرف نبودند اهل عمل بودند.»

محمد مهدی خاطرات زیادی از برادرش مسعود به خاطر دارد و دائم از مهربانی و بخشندگی شهید برای ما تعریف می‌کند: «داداشم خیلی بخشنده بود. هر وقت می‌دید من چیزی نیاز دارم، از من دریغ نمی‌کرد اما شاید باور نکنید که رفتن مسعود به نفع من شد، چون مسعود بیشتر اوقات خانه نبود و من زیاد او را نمی‌دیدم؛ اما حالا همیشه او را در کنارم حس می‌کنم چون معتقدم شهدا همیشه زنده‌اند.»

محمد مهدی خاطره‌ای از عمل آپاندیس اش تعریف می‌کند و می‌گوید: «داداش مسعود در عین حال که خیلی قدرت بدنی بالایی داشت، خیلی مهربان بود و در مواجهه با خانواده خیلی لطیف بود. من آپاندیسم حاد شده بود و به بیمارستان رفتم. مسعود تازه از مأموریت رسیده بود و وقتی فهمید خودش را به بیمارستان رساند. بلافاصله رفتم اتاق عمل و مسعود شب پیش من ماند. فردای آن روز گفت جایی کار دارم و برمی‌گردم. وقتی برگشت دیدم برایم گوشی خریده است. بعدها فهمیدیم مسعود سه شبانه‌روز در کوه مشغول عملیات بود و نخوابیده بود. او مدت سه روز از من پرستاری کرد و چشم برهم نگذاشت.»

زهرا نبی لو با اشتیاق از کمالات جوان شهیدش تعریف می‌کند و می‌گوید: «مسعود یک جوان کامل بود. خوش‌تیپ و خوش‌هیکل بود و خیلی هنر داشت. هنرهایی که شاید هر کسی می‌تواند یکی از آنها را  یاد بگیرد. خلبانی و غواصی یاد گرفت و به کسی هم نمی‌گفت. بعد از شهادت دوستانش عکس‌هایی از او در حین چتربازی و خلبانی  چاپ کردند که حتی دایی‌هایش تعجب می‌کردند که مسعود این تخصص‌ها را داشته و به کسی نمی‌گفته است. وقتی هم به سوریه رفت به من گفت به کسی نگویید. ولی بعد از شهادت خدا عزت زیادی به او داد. از کودکی دنیای او با هم‌سن و سال‌هایش فرق داشت. حتی لابه‌لای شیطنت‌های کودکانه‌اش یک جور هدف داشت.»

مادر از شنیدن خبر شهادت مسعود می‌گوید: «فردای روزی که مسعود شهید شد، به مراسم زیارت عاشورا رفته بودم. یک دفعه یک نفر صدا زد معصوم. من فکر کردم کسی می‌گوید مسعود و بند دلم پاره شد. خیلی حالم به هم ریخت. دستم را روی قلبم گذاشتم و با حال عجیب و به هم ریخته‌ای می‌گفتم آرام باش. گرفتگی عجیب و وحشتناکی داشت. به خودم گفتم این گرفتگی الکی نبود چرا من باید در آن حالت یاد مسعود بیفتم؟ گفتم حتماً مسعود برایش اتفاقی افتاده است. درآنجا خیلی دلم هوای مسعود را کرده بود. هیچ کس هم نمی‌دانست مسعود به سوریه رفته است. برگشتم خانه و مشغول نماز خواندن شدم. نماز عشایم داشت تمام می‌شد که تلفن زنگ خورد؛ سریع از جایم بلند شدم و گفتم محمد مهدی که بود؟ گفت دایی. گفتم لحنش چطور بود؟ گفت انگار مریض بود اول صدایش را نشناختم. مطئمن شدم طوری شده است و این‌ها دارند یک کاری می‌کنند که به من خبر بدهند. همان شب پسر بزرگم دلتنگ برادرش شده بود. آلبوم‌های مسعود را آورده بود و عکس‌هایش را ورق می‌زد. شروع کردم به جمع و جور کردن که اگر مهمان آمد خانه تمیز باشد. برادرم آمد گفتم اصغر جان خوبی؟ وقتی آمد حالم را بپرسد گلویمان گرفت نه من می‌توانستم بگویم که می‌دانم. نه او می‌توانست به من خبری بدهد. گفت چطوری؟ کمی آب خوردم که فقط بتوانم بگویم خوبم. خواهر و برادر و همسرش آمدند داخل خانه. گفتم چه خبر است که همه‌تان با هم آمدید؟ گفتند همین‌جوری. گفتم همه‌تان با هم آمدید الکی که نیست. خواهرم گفت آمدیم خبر بدهیم مسعود مجروح شده. گفتم می‌دانم مسعود شهید شده مجروح نشده الکی به من خبر دروغ ندهید. برادر کوچکم مرا بغل کرد و گفت مسعود شهید شده مبارکت باشد. گفتم می‌دانم خودم فهمیده بودم.»

مادر حال و هوای خاصی در معراج  شهدا داشته  و صحبت‌های زیادی با مسعود کرده است. او در این باره می‌گوید: «صبوری که الان دارم مدیون دعاهای مسعود هستم. همیشه می‌گفت مادر خیلی برایت دعا می‌کنم و الان می‌فهمم برای من چه دعایی می‌کرده است. من از زخم می‌ترسیدم. اگر دست مسعود یک خط کوچک می‌افتاد من حتی نگاه هم نمی‌کردم. اما سر جریان شهادت مسعود اصلاً اینطور نبودم. پیکر مسعود چشم نداشت و صورتش زخم بود ولی من اصلاً نمی‌ترسیدم و دلم بی‌قراری نمی‌کرد. انگار من نبودم. چون در راه اسلام نثار شده و در راه دفاع از حرم حضرت زینب ‌(س) رفته است. آرزوی ما شهادت بود. خدا را شکر می‌کنم که بین هر راهی مسعود شهادت را انتخاب کرد. همان‌جا گفتم آفرین پسرم من به تو افتخار می‌کنم. آنها چشم تو را گرفتند، چشمشان در بیاید. مسعود من دو دست و یک پا نداشت. اما همان‌جا گفتم مسعود تو مثل حضرت ابوالفضل (ع) مظلوم شهید شدی.»

شهید مسعود عسگری متولد شهریور ۱۳۶۹ بود. ابتدا رشته الکترونیک و سپس حقوق را برای تحصیل انتخاب کرده بود اما هیچکدام نتوانست پاسخگوی شوق او به پرواز باشد. به همین دلیل پرواز را جایگزین تحصیلات کرد. شهید عسگری ۲۱ آبان ماه سال ۹۴ در حلب سوریه به شهادت رسید. پیکر مطهرش ۲۲ آبان ماه به کشورمان بازگشت و طی مراسمی باشکوه در ۲۴ آبان ماه تشییع شده و در قطعه ۲۶ گلزار شهدای بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شد.