آسيب‌شناسي جشنواره فيلم فجر در گفت‌وگو با منتقدان/2/
گبرلو:سينما ظرفيت پذيرش متوليان جديد را داراست/نمايش فيلم‌هاي توقيفي در جشنواره مفيد نبود
من معتقدم برگزيده‌هاي جشنواره امسال، سليقه تركيب داوران است كه براساس سياست جشنواره تعيين شده بودند.حالا شايد اين جمعيت داوري به مذاق عوامل و دست اندركاران سينما خوش نيايد اما اين تصميمي است كه از پيش گرفته شده است.
«محمود گبرلو» رئيس سابق انجمن منتقدان و نويسندگان سينمايي درباره بيست و هشتمين جشنواره فيلم فجر و مسايل آن در گفت‌وگو با خبرنگار شهر،ضمن بيان اين مطلب گفت:من فكر مي‌كنم امسال جشنواره موفقي را گذرانديم.امسال جشنواره فيلم فجر با تيمي سرو كار داشت كه تازه از راه رسيده بودند،كه البته از لحاظ اجرا قوي نبودند.خيلي از مديران از تجربيات شخصي خود استفاده كردند كه در مجموعه به نفع مديريت فعلي سينما تمام نشد.به هر حال تدبير و برنامه‌ريزي احتياج به زمان دارد،در صورتي كه مديران زمان كافي براي برنامه ريزي جشنواره فيلم فجر نداشتند.
از سوي ديگر جشنواره فيلم فجر از فضاي ناملايمي برخوردار بود؛برخي از هنرمندان بنا به شرايط جامعه امروزي با جشنواره همكاري نكردند.در صورتي كه اين جشنواره متعلق به اهالي سينما است و حضور هنرمندان در جشنواه آينده سينماي ايران را رقم مي‌زند.
گبرلو در خصوص داوري جشنواره فيلم فجر گفت:من معتقدم كه داوران سينما براساس سياست گذاري‌هاي جشنواره حق انتخاب فيلم‌ها را دارند.اهداف جشنواره براساس برنامه ريزي‌ها و متوليان جديد به يك جريان فكري تبديل مي‌شوند.به همين دليل مي‌تواند تركيب حضور هيات داوري با سياست گذاران جديد همسو باشد.من معتقدم برگزيده‌هاي جشنواره امسال، سليقه تركيب داوران است كه براساس سياست جشنواره تعيين شدند.حالا شايد اين جمعيت داوري به مذاق عوامل و دست اندركاران سينما خوش نيايد اما تصميمي است كه از پيش گرفته شده است.بنابراين حق را بر داوران قائل باشيم كه براساس سياست هاي موجود برگزيده‌هاي خود را انتخاب كنند.
گبرلو در ادامه گفت: حضور فيلمسازان جوان پتانسيل قوي سينماي ايران را نشان داد. سينما ظرفيت پذيرش متوليان جديد را داراست.جسارت و شهامت فيلمسازان فضاي مناسبي را فراهم كرده تا اين فرصت طلايي در اختيار فيلمسازان جوان قرار گيرد تا فيلم‌هاي خود را به جشنواره ارائه دهند.خوشبختانه در اين گروه از فيلمسازان، فيلم‌هاي خوبي هم ديده‌ايم.
اين منتقد سينما در خصوص نمايش فيلم‌هاي توقيفي در جشنواره عنوان كرد:نمايش اين فيلم ها براساس تصميم اداره نظارت و ارزشيابي سينما صورت گرفت. اما من معتقدم اين حركت در جشنواره مفيد نبود؛ نمايش فيلم‌هاي توقيفي در جشنواره باعث شد تا اكثر بحث‌ها و گفتگوها تحت شعاع اين دسته از فيلم‌ها قرار بگيرد و ديگر فيلم‌هايي كه در بخش مسابقه جشنواره بودند به نحوي ديده نشوند.در صورتي كه سرمايه اصلي جشنواره فيلم فجر دو بخش مهم مسابقه سينماي ايران و رقابت در بخش مسابقه سينماي بين الملل است. اين دو بخش مي‌توانند جريان ساز يك جشنواره باشند و بخش نمايش‌هاي ويژه(فيلم‌هاي توقيفي) در يك جشنواره اهميتي ندارند.در هيچ كجا از دنيا هم رسم نمايش فيلم‌هاي توقيفي در جشنواره وجود ندارد.
وي در ادامه تصريح كرد:البته از منظري ديگر نمايش فيلم‌هاي توقيفي گام موثري براي شفاف سازي و نظارت و ارزشيابي اين دسته از فيلم‌ها بود، اما نه در جشنواره فيلم فجر كه از حساسيت هاي بالايي برخوردار است. بهتر است سياست و برنامه ريزي ها به صورتي انجام شود كه اصلا فيلمي به نام فيلم توقيفي نداشته باشيم.فيلمي كه ساخته شد بايد به نمايش گذاشته شود. اگر فيلمي مخاطب خاص خود را دارد بايد براي همان مخاطب خاص هم به نمايش گذاشته شود. دليلي ندارد فيلم نمايش داده نشود.
گبرلو در خصوص حضور تهيه كنندگان دولتي سينما گفت: حضور تهيه كنندگان دولتي در جشنواره فجر هم چشمگير بود كه با هزينه هاي بسيار بالايي همانند فيلم «ملك سليمان» وارد عرصه سينما شده اند. به نظر من متوليان دولتي با نظارت خود بايد به حال هزينه هاي بالايي كه صرف ساخت يك فيلم مي‌شوند، فكري بكنند.
اين منتقد افزود:بودجه و امكانات خود را به طور عادلانه تقسيم كنند كه اين بودجه منجر به تعداد محدودي كه در سينما فيلم مي سازند، نشود. سينما هنر صنعت است و بايد بودجه آن در گردش درست و حساب شده اي پيش برود.
گبرلو در خصوص فيلم‌هايي كه در جشنواره آن ها را پسنديده است، گفت: فيلم «هفت دقيقه تا پائيز» (به كارگرداني عليرضا اميني) به نظر من فيلم خوبي بود كه در جشنواره ديدم. فيلمساز جواني كه با ساختاري نوع در جشنواره حضور داشت و اين فيلم تماشاگر را جذب مي كند. «عصر روز دهم» هم فكر مي كنم فراتر از سينماي ايران است و همين كه توليدات يك فيلم خارج از كشور انجام شود، براي شناختن سينماي ايران در خارج از كشور موثر است. فيلم «طلا و مس» هم فيلم خوبي بود كه نياز جامعه امروزي را در آن مي شود پيدا كرد و تماشاگر را با زندگي دروني روحانيون آشنا مي‌كند.
