10 حکومت سرکوبگر جهان (+عکس)

دادنا و به نقل از نشريه «فارن پاليسي»: اينکه کجا و در کدام سرزمين زاده شوي چيزي نيست که دست من و تو باشد؛ همانطور که خانواده ات را انتخاب نکرده اي، هنگام زاده شدن سرزمينت را هم به ميل خود انتخاب نمي کني. اين همان چيزي است که به آن "جبر جغرافيايي" مي گويند و هويت ملي ايراني يا چيني، آمريکايي و مصري مردمان کره زمين را شکل مي دهد. اينکه کجا بدنيا آمده اي مي تواند مانند شرکت در بازي قمار، نتيجه اي ميان برد و باخت باشد، اما زاده شدن در برخي از کشورها، متولد شدن در جهنم است و زيستن در هراس. جهنمي که نام هاي مختلفي دارد: کره شمالي، برمه، چاد، ساحل عاج، اريتره، سومالي و سودان و جهنم هاي ناگريز ديگر. کسي چه مي داند؛ شايد زمين، جهنم دنياي ديگري باشد.

موسسه Freedom House هر ساله ليستي از 20 کشور سرکوبگر جهان که کمترين ميزان آزادي هاي سياسي و اجتماعي در آن وجود دارد را بر اساس اندازه گيري شاخص هايي مانند وجود احزاب مخالف، ميزان هزينه دار بودن اعتراضات سياسي، وجود نشريات مستقل، آزادي بيان و انديشه و فاکتورهاي ديگر اندازه گيري و اين ليست را اعلام مي کند.

در فهرست امسال نيز بيست کشور دنيا به عنوان سرزمين هاي فاقد آزادي هاي اشاره شده در اعلاميه جهاني حقوق بشر سازمان ملل فهرست شده اند. کشورهايي ديگري که اسمي از آنان در اين گزارش تصويري برده نمي شود عبارتند از بلاروس، چاد، چين، ساحل عاج، کوبا، لائوس، عربستان سعودي، اوستياي جنوبي و حکومت صحراي غربي. ده کشور اول اين ليست را به همراه تصاوير آن با هم مرور مي کنيم:

1- کره شمالي

مردمان کره شمالي از کمترين ميزان آزادي هاي سياسي و اجتماعي برخوردارند. «کيم جونگ ايل» که از سال 1994 ميلادي و پس از مرگ پدرش قدرت را در دست گرفت، روش مستبدانه پدرش «کيم ايل سونگ» را ادامه داد. هزاران نفر از مردم در کمپ و اردوگاه هاي کار اجباري به دليل مرتکب شدن جرم هاي کوچک و در شرايط بي رحمانه اي بسر مي برند. مرتکب شدن به جرم هايي که رهبران کره شمالي تعريف کرده اند و اساساً جرم محسوب نمي شوند. تمام بخش هاي زندگي روزانه مانند اشتغال، محل اقامت، تحصيل و دسترسي به خدمات بهداشتي توسط يک سازمان نيمه موروثي تعيين مي شود که مردم اين کشور را به گروه هاي مختلف از نظر ميزان وفاداري به رژيم تقسيم کرده است. بحران غذا در نتيجه سياست هاي ابلهانه رهبران کره شمالي در اين کشور تبديل به مشکل روزمره مردم شده که در نتيجه آن سوءتغذيه اکثريت مطلق مردم اين کشور است. از لحاظ سياسي قرار است تغييراتي در اين کشور بوجود آيد تا قدرت در خاندان «کيم ايل سونگ» خارج نشود. اخيرا فرزند وي «کيم جونگ اون» بيشتر در محافل حاضر مي شود و جانشين احتمالي وي بشمار مي رود.

2- ليبي

وقتي از سال 1969 «معمر قذافي» شخصيت منفور دنياي سياست توانست با کودتا به قدرت برسد، دوران سياه فقدان آزادي هاي مدني و سياسي بيش از پيش در ليبي آغاز شد. وجود نفت در ليبي ثروت بي شماري را نصيب وي کرد و وي توانست با پشتوانه دلارهاي نفتي در عرصه سياست يکه تازي کند. هر چند آن دوران يکه تازي ها بسر آمده و مخالفان وي تسخير شهرها را از شهر "بنغازي" آغاز کرده اند. هميشه پاسخ قذافي به اعتراضات مردم ليبي، خشونت و سرکوب بوده است و همه راه هاي اطلاح سيستم سياسي را بسته است. پس از اعلام منطقه پرواز ممنوع توسط سازمان ملل در اين کشور به دليل حمله هوايي نيروهاي نظامي به مردم بي دفاع شهر بنغازي، حمله ناتو به مواضع وي آغاز و تحريم هاي گوناگون بين المللي عليه او صادر شد. وي براي مقابله با شورشيان به سربازان خود دستو داده بود با خوردن قرصهاي محرک جنسي "وياگرا" به زنان تجاوز کنند. اخيراً دادگاه بين المللي لاهه حکم دستگيري وي و پسرش را به جرم ارتکاب اعمال غير انساني صادر کرده است.

3- برمه

رهبري برمه سالهاست که تحت کنترل "تان شوه" رهبر نظامي "شوراي صلح و توسعه" درآمده است. وي تمامي قدرت را به صورت مطلق در دست دارد و از يک کشور ثروتمند سابق، کشوري فقير ساخته است. در پي انتخابات سال 1990 ميلادي، فرد پيروز کسي نبود جز "آنگ سان سو چي" فعال سياسي حقوق بشر و برنده جايزه صلح نوبل؛ اما حکومت نظامي وقت با انتخاب وي مخالفت کرد و وي را به زندان انداخت و سالها تحت بازداشت خانگي قرار داد و حزب تحت حاکميت وي "اتحاد ملي براي دموکراسي" را زير فشار خرد کننده اي قرار داد.

4- گينه استوايي

در کشور آفريقايي گينه استوايي تمامي ارکان قدرت در دستان سرتيپ «تئودور اوبيانگ انگوئما امباسوگو» از حزب حاکم دموکراتيک گينه? استوايي است. وي پس از اينکه طي کودتايي در سال ???? ميلادي به قدرت رسيد، تمام قدرت را قبضه کرد و تا به امروز نيز به همان روش حکومت مي‌کند. گزارش هاي متعددي از آدم ربايي، قتل و شکنجه مخالفان دولت وي منتشر شده است. وي در حال آماده کردن کشور براي تفويض قدرت به پسر خود است.

5- اريتره

دولت حاکم بر کشور آفريقايي اريتره سالهاست که با مشت آهنين در اين کشور حکومت مي کند. اين کشور نام مستعاري هم دارد؛ "پايان جهان". در اين کشور تمامي ساختارهاي سياسي و مدني بشدت توسط حکومت "ايساياس آفورکي" کنترل مي شود. تنها حزب موجود در اريتره حزب حاکم است و مخالفت هاي سياسي بشدت سرکوب مي شود. تمامي رسانه هاي باقي مانده نيز دولتي است و بسياري از روزنامه نگاران در زندان بسر مي برند.

6- سومالي

در سومالي تقريباً دولت مرکزي وجود ندارد و به جاي آن گروه هاي رقيب و موقتي شبه نظامي مناطقي از کشور را در دست دارند. درگيري گروه هاي ملي گرا با گروه هاي اسلامي سومالي اقتصاد بسيار ضعيف و فروپاشيده اي براي اين کشور به جا گذاشته است. در انتخابات گذشته رياست جمهوري "شيخ شريف شيخ احمد" به رياست جمهوري رسيد اما وي عملاً هيچ قدرتي در اين کشور ندارد و گروه هاي مختلف شبه نظامي هر بلايي که بخواهند بر سر مردم فلاکت زده مي آورند. روزنامه نگاران بسياري در اين کشور کشته و ناپديد شده اند و دو ايستگاه راديويي موجود در سومالي توسط نظاميان اشغال و اداره مي شود.

7- سودان

بزرگترين کشور قاره آفريقا بعد از استقلال از انگليس و رهايي از سلطه مصر در سال 1956 ميلادي دستخوش آشوب و هرج و مرج بوده است. رئيس جمهور اين کشور "عمر حسن البشير" در سال 1989 با پشتوانه نيروهاي نظامي توانست به قدرت برسد. وي بعد از به قدرت رسيدن شروع به دستگيري گسترده مخالفان کرد. وي بعد از مسئله دارفو در جنوب اين کشور و دستور بر کشتن ساکنان آن توسط دادگاه بين المللي لاهه احضار و حکم دستگيري اش صادر شد، حکمي که البته توسط وي ناديده گرفته شده است.

8-ترکمنستان

ترکمنستان جزو اولين کشورهاي تازه استقلال يافته از شوروي بود که پس از فروپاشي «ديکتاتور بزرگ» به دام «ديکتاتور کوچک بي رحم» افتاد و روشهاي سرکوبگرانه به همان شدن دوره سوسياليستي ادامه يافت. "صفر مراد نيازوف" که در سال 1991 و پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي به قدرت رسيد، کشور را به سوي بستن فضاي سياسي و اجتماعي پيش برد و اين روش را تا زمان مرگش در سال 2006 ادامه داد. وي از ترکمنستان کشوري منزوي ساخت که تمامي رسانه هاي فعال در آن دولتي بودند و در حال تمجيد روزانه از اقدامات وي مطالب دروغين منتشر مي کردند. جانشين خلف وي "قربان قلي بردي محمداف" قول انجام اصلاحات داد اما اين کشور همچنان تک حزبي باقي ماند. "سازمان پزشکان بدون مرز" نيز به عنوان تنها سازمان بين المللي باقي مانده در اين کشور مجبور به ترک ترکمنستان در سال 2009 شد و زندانيان سياسي دوره نيازوف همچنان در زندان بسر مي برند.

9-ازبکستان

اسلام کريموف رئيس جمهور ازبکستان از سال 1991 تاکنون تمام ساختار سياسي کشور را در دستان خود دارد و بقيه سازمانهاي سياسي نقش زينتي را در اين کشور بازي مي کنند. هيچ حزب سياسي اجازه حضور و فعاليت در اين کشور را ندارد و تمامي احزاب به غير از حزب حاکم غير قانوني شناخته شده اند. اخيراً 15 نفر به جرم تلاش براي تشکيل يک حزب سياسي به زندان افتاده اند و مانند بقيه زندانيان در شرايط بسيار غير انساني نگهداري مي شوند. "گانيهون مامتنوف" نيز که براي رهايي کودکان کار از شرايط غير انساني تلاش مي کرد سالهاست به دليل اين جرم! در زندان بسر مي برد. مي توان از فعالان مبارزه با بيماري ايدز که در زندان بسر مي برند مانند "ماکسيم پوپوف" و "يوسف جمعه" شاعر نام برد.

10- تبت

دولت چين کنترل مضاعفي بر دولت محلي تبت اعمال مي کند. در منطقه اي که به "بام دنيا" معروف است، اهالي آن هيچ حقي براي انتخاب مسئولان محلي خود ندارند و همه مسئولان اجرايي را دولت کمونيستي چين انتخاب مي کند. دولت چين فعالان سياسي تبتي را شکنجه مي کند و بسياري از آنان ناپديد شده اند و ظن آن مي رود که توسط دولت پکن کشته شده اند. رهبر معنوي تبت "دالايي لاما" چندين بار توسط دولت چين مورد اذيت و بازجويي قرار گرفته و چين تمام تلاش خود را مي کند تا اين منطقه روي خوش آزادي را به خود نبيند.

• خبرهاي بيشتر در خبرخوان شهر