علم بهتر است یا ثروت؟ گروهی همیشه طرفدار علم بودند و گروهی دیگر سینه چاک ثروت. اما نکته اینجاست که هرکدام از طرفداران علم یا ثروت، یقیناً با دو انگیزه محوری که همانا عشق به مطلوب و امید به موفقیت است، حرکت خود به سوی هدفشان را آغاز کرده اند. به عبارتی، عشق و امید موتور محرک هر حرکتی برای نیل به سر منزل مقصود است و بدون عشق و امید نمیتوان قدم از قدم برداشت. در نگاه کلانتر، جامعه ای که عشق و محبت به هم نوع درآن موج میزند، علاوه بر اینکه تحمل مصائب زندگی و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی در آن راحتتر میشود، چراغ امید به حل مشکلات در دل افراد یک جامعه نیز پر نورتراز گذشته می شود.
ما در جامعه‌شناسی همواره چنین تصور می‌کنیم که
تأثیر جامعه بر پدیدههای انسانی همواره خطی و یکسویه است و این تنها جامعه است
که مثلاً، مناسبات عشق ورزی و محبت انسانها به یکدیگر در جامعه را تعیین می کند؛
درحالی‌که همیشه اینگونه نیست.
پدیدههای اجتماعی همچون عشق هم به مرور زمان جامعه
را وادار به بازتعریف نظم اجتماعی می‌کنند. به عبارتی میتوان از یک ارتباط دو
سویه میان عشق ورزی و جامعه نام برد.اساتید جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی از چیزی به
نام «سرمایه‌داری عاطفی» حرف می‌زنند و باور دارند گرچه نظام سرمایه‌داری منطق
مبادله‌ای خشک و بی روح خود را بر احساس‌‌های ما تحمیل کرده است و سعی دارد ما را
به موجوداتی سوداگر و بی احساس تبدیل کند، با این حال اگر ما مبتنی بر همان منطق
بازار، دائم به خرید گل بپردازیم و به همدیگر هدیه بدهیم و همدیگر را به مهمانی
دعوت کنیم و با یکدیگر وقت بگذرانیم، یعنی در کل به یکدیگر محبت کنیم و عشق بورزیم؛
اندک اندک این منطق احساسی- عاطفی عشق است که بر سرمایه‌داری تأثیر می‌گذارد و آن
را تبدیل به سرمایه‌داری احساسی - عاطفی می‌کند.به تبع این تاثیر گذاری اجتماعی؛
خانواده ها نیز از این تغییر تاثیر میگیرند.
به عنوان مثال می توان به شرایط به وجودآمده در
شرایط کرونا اشاره کرد که سرمایه های عاطفی زیادی در جامعه ما مبادله شد از
فداکاری و مهربانی های پرستاران گرفته تا کمک های مومنانه ای که پشتوانه عاطفی
مردم بود و یا نهادهای فرهنگی و هنری که برای ذخیره شدن این سرمایه های عاطفی به
کارهایی از قبیل اهداء هدیه و گل به پرستاران و افرادی که درگذشتگان کرونا را
تدفین می کردند پرداختند.
بنابراین، منطق درونی عشق ورزی هم بر جامعه و
هم بر خانواده تأثیر‌گذار است و نباید عشق ورزی را صرفاً پدیده ای تصور کرد که
میان انسانها شکل میگیرد و بازتاب اجتماعی ندارد، بلکه با بسط و گسترش مصادیق
محبت و عشق ورزی میان افراد یک جامعه، این پدیده از حالت فردی خارج شده و به یک
پدیده نیکوی اجتماعی تبدیل میشود که علاوه بر تاثیرگذاری بر مناسبات اجتماعی
خانوادهها را نیز در بر می گیرد. ما با عشق ورزی و صرف محبتهای هر چند کوچک به
یکدیگر میتوانیم به مرور آغازگر تغییرات اجتماعی بزرگ در یک جامعه باشیم. محبتهای
هرچند کوچک به یکدیگر را جدی بگیرید.
