ماراتن انتخاب آثار یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران

مرحله نخست داوری و انتخاب آثار یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران انجام شد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی فرهنگ و هنر، نشست انتخاب آثار یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران با حضور هیربد همت‌آزاد دبیر دوسالانه، کوروش آریش دبیر اجرایی و هیات انتخاب آثار شامل بهزاد اژدری، نفیسه خلج، بیتا فیاضی، مجتبی قربانی شاه‌کوچکی، مجید ضیایی و محمود محرومی، در مرحله اول برگزار شد.

بعد از بررسی آثار رسیده به دبیرخانه از روی عکس آثار، هیات انتخاب تعداد 172 اثر از 139 هنرمند را برای انتخاب برگزیدند تا برای نهایی شدن حضور در دوسالانه از روی اصل آثار نفرات نهایی و آثار راه‌یافته را معرفی کنند. بدیهی است که انتخاب شدن در این مرحله به منزله شرکت در نمایشگاه دوسالانه نیست و حضور در نمایشگاه منوط به تایید اصل اثر خواهد بود.

در ادامه گزارشی از این نشست را می‌خوانید:

این روزها نسیم صبحگاهی دل‌نشینی از فراز تهران عبور می‌کند. هرچند عبور و مرور در میان شلوغی‌ها شهر، با خوف‌ورجای آغشته به کرونا، یکی می‌شود؛ اما آهنگ تند رسیدن به پاییز، حال‌مان را کمی خوش می‌کند. شاخه درختان در ترنم باد پاییزی می‌رقصند و برگ به پای آدمیان می‌ریزند. در چنین حال و هوایی دیدن هنر می‌چسبد. اصلاً پاییز و مهرماه، رابطه‌ای دیرینه با هنر دارند. حال دلچسب‌تر است هنر بخشی از زندگی پاییزه شود و در میان حرف‌های تلخ و شیرین، حرف از هنر باشد و دفاع از هنر. یک جدال بی‌امان بر سر اینکه چه هنر است و چه هنر نیست.

اتاق بزرگ، تاریکخانه‌ای می‌شود و مأمنی برای تماشا کردن، چشم‌ها خیره به پرده سفید و آرامشی میان سکوت و زمزمه. چشم‌ها می‌چرخند و یک به یک تصاویر را نظاره می‌کند. تصاویری که نه هویت مؤلفی بر پیشانی‌نوشت خود دارند و نه نشانی از خالقان‌شان. مجسمه‌ها و حجم‌هایی سرامیکی، بی‌حرکت و ایستا در زمینه سفید، قرار است بخشی از گزینش‌های آینده باشند. این مروری اجمالی است از آنچه به دبیرخانه یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران ارسال شده است. یک دست‌گرمی پیش از شروع بازی، بازی قضاوت.

داوران تکیه داده بر صندلی‌ها، فرو رفته در خویشتن، آرام و معصومانه، به صفحه سفید می‌نگرند و هر از گاهی برگه‌ای سفید را سیاه می‌کنند. هیجانی در میان نیست. تجربه نخستم در یک جلسه داوری آثار تجسمی، آن هم با دیدن و تماشا کردن عکس‌ها، قرار است هیجان‌انگیز باشد؛ اما این سکوت کمی مردّدم می‌کند. نکند به طرفه‌العینی همه چیز تمام شود و حضار درون این تاریکخانه به صرف روشنایی درونی بگویند فلان اثر و بهمان اثر و تمام. دو ساعت تماشای مداوم عکس‌ها و یک آنتراکت کوتاه به صرف نوشیدنی گرم و چند قاچ هندوانه. سکوت شکسته می‌شود. حالا داوران کمی حرف می‌زنند که چگونه با آثار مواجه شوند و نگرش‌شان به زیبایی‌های پیش رو چیست. هرکسی از ظن خود سخن می‌گوید و دفاعیه‌ای دارد. واژگان که بر اتاق حاکم می‌شود، حیاتی تازه به کالبد امر داوری دمیده می‌شود.

بهزاد اژدری، مجتبی قربانی شاه‌کوچکی، مجید ضیایی، بیتا فیاضی، نفیسه خلج و محمود محرومی، تنفسی تجربه می‌کنند. خیالم آن است داوری و قضاوت قرار است به همین سادگی یک ساعت عکس دیدن باشد. حالا که همه مروری کرده‌اند و آثار از برابر دیدگان‌شان گذشته است، دیگر باکی نیست انگشت بگذارند بر این و آن و آنها را حذف کنند. چه خیالات ساده‌انگارانه‌ای. یکی گفته بود ساعت دو یا سه همه چیز تمام می‌شود. کسی پیش‌بینی نکرده بود عقربه‌های ساعت چون در آستانه فردا آیند، ما هم رهسپار خانه می‌شویم. تنفس داوران در بالکن عریض و طویل که تمام می‌شود، تازه ماراتن آغاز می‌شود. اولین شرکت‌کننده و نام و نشانش. حال عیان می‌شود هر شی‌ء زیبایی که دیدیدم، از آنِ چه کسی است. با انبوهی از اطلاعات روبه‌رو می‌شویم. از اینکه شرکت‌کننده چند ساله است و اهل کجاست یا آنکه چرخ روزگار به کدامین سو چرخیده که او سرامیست شده است. عده‌ای آشنایند و عده‌ای در حجاب ناآشنایی مستور.

منبع: هنرآنلاین

گزارش خطا

پسندها:

اشتراک گذاری

فیسبوک سروش واتس‌اپ لینکدین توییتر تلگرام

ارسال نظر