ایام محرم و گریستن بر مصیبت امام حسین (ع) فرصتی برای تزکیه است

 
وی ادامه داد: به عبارت دیگر قیام خونین حسینی و حوادث پس از آن سرمایه عظیم و گرانبهایی است که با تمام توان باید در پاسداشت و بزرگداشت آن کوشید. هر اندازه نام و یاد حسین(ع) و خاطره‌های عاشورا بیشتر و بهتر زنده بماند، جوشش خون آن حضرت و قدرت انگیزش، انقلاب آفرینی و سازندگی آن نیز بیشتر است. از همین رو همه امامان(ع) و اولیای دین بر بزرگداشت آن تأکید نموده‌اند. علاوه بر آن که یکی از عوامل انگیزش گریه و عزاداری شدت مظلومیت است که در واقعه کربلا مظلومیت امام حسین(ع) و خاندان پیامبر(ص) در بالاترین شکل خود تجلی کرد و ظلم و قساوت دشمنان اهل بیت پیامبر(ص) در بدترین شکل خود به نمایش گذاشته شد.

این کارشناس مذهبی در خصوص جایگاه شور و شعور در نهضت عاشورا عنوان کرد: گرچه عاشورای حسین(ع) از ابعاد گوناگون، به تمامی امت مسلمان و سایر ملل و جوامع، درسهای زیادی از جمله ایستادگی در برابر ظلم، مقاومت و صبر را تعلیم نموده است اما چگونگی و کیفیت تبیین این حماسه بی‌نظیر، و راز شکوفایی و ماندگار بودن آن نقش بسیار مهمی را در راستای تعریف واقعی از حماسه حسینی(ع) و ترکیب عینی و عملی بین شور و شعور برعهده داشته که این خود می‌تواند در حیطه مربوط به آن، به صورتی انکارناپذیر و غیرقابل تردید، اساسی، جلوه نماید.
وی با بیان اینکه حادثه قیام عاشورا نه تنها مظهر حدوث یک فداکاری عظیم و بی‌مانند بوده بلکه از نقطه نظر توجیه علل روحی قضیه نیز، بسیار جالب و در نوع خود بی‌نظیر جلوه می‌نماید اظهار کرد: اصولا شعور و دانستن و آگاهی نقش بسیار بارزی را در تعلیمات اسلامی بر عهده دارد به طوری که با اجرای این دستورات، خوشبختی و سعادت همیشگی، نصیب تمامی جهانیان خواهد شد. بنابراین برای رسیدن به این سعادت جاودانه، باید به قرآن و اهل بیت(ع) تمسک جست و روح و روان و جسم خویش را در مصلای ذات وجودی این هستی بخش، جلا داد.
یاسینی در ادامه عنوان کرد: امام حسین(ع) با امعان به وظیفه خطیر و الهی خود که نشات گرفته از «امر به معروف و نهی از منکر» است حماسه جاودانی آزادی و آزادگی را در دوران خفقان حاکمان وقت فریاد کشید. امام، که خود، پیامبر اکرم(ص) را عمیقاً درک کرده و خصوصیات یک انسان کامل خدایی و ربانی را به طور مستقیم و بواسطه رسالت جدش و امامت پدر معصومش در خود احساس نموده بود، با عزمی عمیق و حقانیتی پرشکوه، برای اعاده حقوق حقه مردم مظلوم که با نیرنگ‌ها و دسیسه‌های بدخواهان و منافقان، از آنان سلب کرده بودند، به پا خاست و با خلق حماسه‌ای بی مانند تعریف کامل و جامعی از شرافت انسانی را، برای تمامی جهانیان معنی فرمود.
وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود گفت: ارزش و مقام والای امام حسین (ع) در درگاه الهی به اندازه‌ای است که حتی با گریه و عزاداری برای آن حضرت می‌توان از گناهان رهایی یافت. روایات فراوانی از پیامبر اکرم (ص) و امامان معصوم(ع) درباره ثواب عزاداری و گریستن بر مصائب امام حسین (ع) و اهل بیت آن حضرت نقل شده است که در آنها شیعیان به این امر تشویق و ترغیب شده‌اند.
او ادامه داد: ایام محرم و عزاداری و گریستن بر مصیبت امام حسین(ع) فرصتی برای تزکیه است، زیرا به واسطه اشک ریختن بر مصائب حضرت، بسیاری از حجاب‌های ایجاد شده به واسطه گناهان کوچک و بزرگ بر اطرف قلب انسان، پس زده می‎شود و زمینه را برای دریافت هدایت‌های الهی آماده‎تر می‎کند، تجربه شخصی تمام کسانی که در مراسم عزاداری امام حسین(ع) شرکت می‎ کنند، بر این موضوع صحه می‎گذارد.
این کارشناس امور مذهبی تاکید کرد: عزاداری برای سیدالشهداء(ع) در ماه محرم را باید فرصتی برای سبک کردن قلب و روح از گناهان قلمداد کرد تا بتوان با توان بیشتر در سایر ماه‌ها زندگی کرد. از سوی دیگر ما عنوان مسلمان و محبان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) وظیفه داریم تا از سیره این بزرگواران اطاعت نمائیم. باید توجه داشت که گریستن برای امام حسین(ع) به تنهایی کافی نیست، بلکه باید همراه با تقویت ایمان و اصلاح رفتار شخص بر اساس دستورات دین اسلام باشد، در غیر این صورت هیچ انسانی بدون تغییر در رفتار و کردار خود در بندگی خدا و عزم بر توبه، برای دریافت رحمت خداوند شایستگی نخواهد داشت.

سادات یاسینی افزود:  به طور کلی تمام فضائل گریه بر امام حسین (ع) فقط شامل افرادی می‌شود که در مسیر بندگی خدا، مصمّم و عملگرا باشند، نه به جای ایمان به خدا و عمل به وظایف شرعی، فقط به گریه در ماه محرّم بپردازند. بنابراین در ابتدا باید تصمیم به توبه واقعی و قلبی گرفت، سپس با یاد مصیبت‌های امام حسین علیه السلام گریست و قلب خود را از ناپاکی‌ها و آلودگی‌ها پاک کرد.