در جلسه «منزوی‌خوانی» در باغ کتاب مطرح شد:
حسین منزوی زیست شاعرانه داشت
یک شاعر درباره حسین منزوی گفت: شاعر باید زیست شاعرانه داشته باشد. امتیاز بزرگ منزوی زیست شاعرانه و نوع نگاه او به دنیا بود.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی فرهنگ و هنر، رویداد منزوی‌خوانی «پاییز کوچک من»، همزمان با سالروز تولد «حسین منزوی» شاعر برجسته معاصر در باغ کتاب تهران برگزار شد.
این رویداد با حضور جمعی از شعرا، اهالی فرهنگ و ادب و علاقه‌مندان به این شاعر، روز دوشنبه ۶ مهرماه در فروشگاه کتاب بزرگسال باغ کتاب تهران (سروستان) برپا شد. در این برنامه شاعران اشعاری از حسین منزوی و سروده‌های خود را برای مخاطبان قرائت کردند.
در ابتدای این مراسم عمران میری شاعر با اشاره به استفاده حسین منزوی از اسطوره‌ها گفت: ادبیات ما ظرفیت زیادی در اسطوره‌سازی دارد. حسین منزوی نیز در اشعارش از این ظرفیت به‌خوبی استفاده کرده است. تسلط بر متون ادبی کلاسیک ظرفیت زیادی برای استفاده شاعران در شعرهایشان می‌دهد. حسین منزوی در شعرهایش از اسطوره‌ها، توصیه‌نامه‌ها و منابع متعدد ادبیات به بهترین نحو استفاده کرد.
وی ادامه داد: درباره شاعران کلاسیک کتاب‌های تاریخی نوشته شده است، اما درباره حسین منزوی و اتفاق‌هایی که در شعر رقم زده، کتابی نوشته نشده است؛ در‌حالی‌که منزوی شاعری بلند آوازه و اسطوره‌ای در ادبیات است.
در ادامه برنامه مجید معارف وند از شاعران حاضر در برنامه با اشاره به دیدگاه حسین منزوی گفت: شاعر باید زیست شاعرانه داشته باشد. امتیاز بزرگ منزوی زیست شاعرانه و نوع نگاه او به دنیا بود. همه منزوی را با غزل‌هایش می‌شناسند، اما شعر‌های نیمایی، آزاد و ترکی زیبایی دارد. او تحولات زیادی در شعر ایجاد کرد و در این زمینه جسور بود. شعر منزوی در متن اجتماع و بین شاعران و مردم بود. منزوی آدمی اوهامی و فرازمینی نبود.
معارف وند ادامه داد: منزوی داره لغات بسیار بالایی داشت. شعر امروز به دلیل توقع و سلیقه مخاطب گاهی در سطح پایینی قرار دارد. اما منزوی از دایره لغات خود پایین نمی‌آید و دنیای خود را بر همان اساس خلق می‌کرد.
سارا ناصر نصیر شاعر دیگری بود که در ادامه برنامه از ویژگی اشعار حسین منزوی گفت. او با تأکید بر زیست شاعرانه این شاعر شناخته شده گفت: منزوی علاوه بر زیست شاعرانه، «بیان زیسته» نیز داشت. منزوی چیزی خارج از چیزی که زیست کرده بود نمی‌گفت. او همان‌چیزی را می‌گفت که تجربه کرده بود. مثلاً در غزل شماره ۱۱ از چیزی می‌گوید که آن را زندگی کرده است. چیزی که منزوی به ما یاد داد این بود که حرف تازه بزنیم، یا حرف کهنه را با بیانی تازه بگوییم.