«ایران عزیز»؛ جشن همدلی و مهر- مهرداد شفق

گاه، سرزمین مادری‌مان نیاز دارد تا در آیینه‌ای بزرگ، زیبایی‌های خود را یک‌جا ببیند؛ آینه‌ای که نه تنها چهره‌ی هر قوم و قبیله، بلکه روح پرمهر و صبور ملتی را بازتاب دهد. جشن بزرگ «ایران عزیز» در دریاچه شهدای خلیج فارس، فرصتی شد برای آنکه ما ایرانیان بار دیگر طعم شیرین وحدت و همدلی را بچشیم.

سیاه‌چادر‌های اقوام، چون نگینی بر ساحل دریاچه نشسته بودند؛ هر یک یادگار هزاران سال آیین و فرهنگ. در کنار چای خوش‌طعم قوم میهمان نواز لر، قهوه‌ی عربی در خیمه‌ی هموطنان جنوبی بوی وحدت می‌داد. صدای موسیقی کردی با ضرب‌آهنگ رقص‌های آیینی، در کنار نوای عاشیق‌های آذری، و شور سرنا و دهل بلوچ، همه و همه جان و دل را سرشار از غرور ملی می‌کرد. هر غرفه‌ای از صنایع دستی و سوغات، قصه‌ای بود از رنگین‌کمان غیرت، محبت و سلحشوری ملتی که از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، با همه‌ی تفاوت‌ها، یک ایران‌اند.

شامگاهان، صحنه‌ی دریاچه با موسیقی، طنز و کنسرت در فضای باز، یادآور آن بود که خنده و شادی، نیز بخشی از فرهنگ وحدت است. در همان حال، ایستگاه‌های بازی و ورزش، کودکان و نوجوانان را به رویا‌های کودکانه پیوند می‌زد و خانواده‌ها را برای ساعتی از دغدغه‌های روزگار دور می‌کرد.

بی‌شک، آنچه در این روز‌ها در دریاچه شهدای خلیج فارس شکل گرفت، تنها یک جشن نبود؛ تجلی اندیشه، مهربانی و تلاش همکاران فرهیخته‌ای بود که ستاره‌وار در آسمان فرهنگ و هنر تهران می‌درخشند. آنان با دستان پرکار و دل‌های عاشق، خانه‌ای دوم برای شهروندان ساختند؛ خانه‌ای که در آن همه اقوام ایران در کنار هم می‌نشینند و سرود همدلی می‌خوانند.

«ایران عزیز» یادمان آورد که ما، با هر زبان و گویش، با هر رنگ و فرهنگ، زیر پرچم مهر و دوستی، یک ملتیم؛ ملتی که نامش جاودانه و سرزمینش، زیباترین بهانه‌ی وحدت است.