تجدید عهد با آخرین ذخیره الهی

سالروز آغاز امامت حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، فرصتی ارزشمند برای تأمل در یکی از عمیق‌ترین باور‌های شیعه، یعنی تداوم هدایت الهی در طول تاریخ است.

امامت آن حضرت، صرفاً آغاز مسئولیت یک امام نیست، بلکه آغاز مرحله‌ای از تاریخ است که مقصد نهایی آن، تحقق وعده الهی برای برپایی عدالت در سراسر جهان است.

امروز که از «نزدیک شدن به قله» سخن گفته می‌شود، باید از خود بپرسیم که قله کجاست؟ آیا قله، تنها دستیابی به پیشرفت‌های علمی و اقتصادی است؟ بی‌تردید، این دستاورد‌ها ارزشمند و ضروری‌اند، اما قله حقیقی، تحقق جامعه‌ای مبتنی بر عدالت، معنویت و کرامت انسانی است؛ همان آرمانی که در عصر ظهور حضرت ولی عصر (عج) به کامل‌ترین شکل خود محقق خواهد شد.

انقلاب اسلامی ایران نیز از آغاز، با نگاهی فراتر از یک تحول سیاسی شکل گرفت؛ نگاهی که افق آن، ساختن تمدن نوین اسلامی و زمینه‌سازی برای تحقق جامعه‌ای مبتنی بر ارزش‌های الهی است.

امروز، در میانه دشواری‌ها و چالش‌ها، بیش از هر زمان دیگری به امید، همدلی و استقامت نیاز داریم. نزدیک شدن به قله، به معنای پایان راه نیست؛ بلکه درست در همین نقطه است که ملت‌ها باید با بصیرت، وحدت و پایداری بیشتری به مسیر خود ادامه دهند.

همانطور که خداوند در سوره قصص می‌فرماید:
«وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ» 
(سوره قصص، آیه ۵)

اراده الهی بر این قرار گرفته است که مستضعفان را وارثان زمین قرار دهد و پرچم هدایت را به دستان بندگان صالح خود بسپارد. این وعده بزرگ الهی، تنها یک بشارت تاریخی نیست، بلکه افقی روشن برای آینده بشریت و نویدی برای استقرار عدالت در سراسر جهان است.

در سالروز آغاز امامت آخرین ذخیره الهی با آن حضرت تجدید عهد می‌کنیم که در مسیر عدالت، اخلاق، خدمت به مردم و حفظ وحدت، استوار بمانیم و فرهنگ انتظار را نه در سکون و انفعال، بلکه در تلاش و مسئولیت‌پذیری معنا کنیم.

امید آنکه خداوند متعال، ما را از منتظران واقعی آن حضرت قرار دهد و توفیق درک عصر ظهور را به همه مشتاقان عدالت و حقیقت عنایت فرماید.