احترام به مخاطب به وسعت شبی در کهکشان‌ها

یادداشت از فرزاد قاسم زاده- مدیر مراکز فرهنگی هنری منطقه 9 و رییس فرهنگسرای رویش:

یک ماه پیش فراخوانی اعلام و منتشر شد ؛ " دعوت از شهروندان تهرانی برای تماشای نمایشی به وسعت تاریخ" ، و امروز که این سطور را می خوانید 103 هزار شهروند پایتخت نشین از اقشار مختلف کارمند و کارگر ، معلم و دانش آموز ، هنرمند و دانشگاهی ، وکیل و حقوقدان ، روزنامه نگار و نویسنده ، و بسیاری از چهره ها و شخصیت های فرهنگی ، سیاسی ، علمی و اجرایی اثر رادیده و ار آن لذت برده اند. وجه مشترک تمامی آنانی که به تماشای اثر نمایشی " شبی در کهکشان ها " نشستند ، یک چیز است : " رضایت " .....و این رضایت نه ادعای نگارنده این سطور ، بلکه برآیند نظرات صریح و روشن صدها فرهیخته و اهل هنر است که در رسانه های مختلف منتشر شد ، هم آنانی که با نگاه تیزبین و منتقد خود مو را از ماست بیرون می کشند و در مواجهه با یک اثر ، تعارف را کنار می گذارند و آن چیزی را در باره اثر می گویند که فکر می کنند. حرف مشترک بسیاری از این فرهیختگان فراتر از اقرار به زیبایی اثر ، تاکید بر موضوعی مهم تر بود : " زیبایی حرکت " ؛ آری آنان و تمامی مردمی که به این ضیافت فرهنگی و هنری دعوت شدند بر زیبایی این حرکت تاکید می کردند ؛ حرکتی فرهنگی  که احترام به شعور ، سلیقه و اندیشه مخاطب را اصل و هدف خود قرار داده است ؛هزاران مخاطبی که به تماشای یک نمایش کمدی دعوت نشده بودند ، قرار نبود همراه با اعضای خانواده برنامه ای طنز یا یک شعبده بازی را ببینند ، قرار نبود با اجرای ترانه های پلی بک به آنها القا شود که به کنسرتی مجانی رفته اند ، نه ! قرار بود پس از طی مراحل ثبت نام و مسیری طولانی و تحمل کمی سختی و بیش از دو ساعت نشستن بر روی زمین در یک سوله ، اثری ببینند که تاریخ و هویت آنان را به نمایش می گذاشت ، قرار بود به تماشای خویشتن واقعی خویش بنشینند ، قرار بود اشک بریزند ، فریاد شوق سردهند ، اندیشه و احساس شان درگیر شود و سیری در وجود و آفرینش داشته باشند ؛ قرار بود در این هم نشینی 3 هزار نفری شبانه با دغدغه هایی مشترک به هم پیوند بخورند و شعار " تهران شهر مهربانی "  را تمرین کنند و این همان هدفی بود که سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران بر پیشانی حرکت خود نوشته بود ، و چه خوب به آنچه می خواست رسید. بی شک هزاران هزار شهروندی که اثر را ندیده اند ، اما وصف آن را شنیده اند حسرت از دست دادن این مجال و اشتیاق تکرار آن رادارند ، و تردیدی نیست که مدیریت کلان سازمان و فرمانده مرکزی این حرکت فرهنگی ، در اندیشه پاسخ گویی به این اشتیاق وصف ناپذیر است.